ตอนที่ 7 ความจริงเกี่ยวกับพราวพิลาส
เมืองยโศธรปุระ
“เดชชะบารมีกรุงพนมปกเกล้า พระธิดายโสกัลยาขอเข้าเฝ้าพระเจ้าค่ะ” สิ้นเสียงกราบบังคมทูล ทั่วท้องพระโรงต่างเกิดเสียงฮือฮา เหล่าข้าราชบริพารต่างส่งเสียงกันเซ็งเซ่ บางคนก็ทำหน้างุนงง ไม่ต่างจากพรเจ้ายโสวรมัน เมื่อทวารบาลเปิดออก เสียงนั้นค่อยลดลงและเงียบไปที่สุด พระธิดายโสกัลยาก้าวพระบาทเรื่อยๆ ช้าๆ แต่สง่างาม พลางทรุดวรองค์ลงกับพื้นเพื่อถวายบังคมพระบิดา “ยโสกัลยา เจ้ากลับมาได้อย่างไร” พระราชปุจฉาแห่งพระบิดาทำให้พระองค์เงยพักตร์ขึ้นมาด้วยความงงงวย “ลูกก็อยู่ที่นี่ตลอด จะให้ลูกไปไหนเพคะ”
“อะไรนะ!!”
งานอนุรักษ์วัฒนธรรมขอม
ชัยวารีเดินขึ้นมาข้างบนเพื่อมาหาน้องชาย และในที่นี้เองเขาไปพบกับสุพรรณทับทิมและเจ้าชายอุษมันต์เพื่อที่เขาเพิ่งได้เจอตัวจริงวันนี้ หลังจากที่ทักทายกันเสร็จแล้ว ชัยวารีก็เอ่ยถามข้อสงสัย “คุณพราวพิลาสเธอแปลกนะครับ มีกลิ่นสาปสางด้วย” คำพูดของชัยวารีทำให้ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียวกัน “นายพูดอะไร” ชัยอัคคีถามพี่ชายด้วยความไม่แน่ใจ “นายเคยบอกฉันว่าคุณพราวพิลาสเธอเป็นธิดาของพระเจ้ายโสวรมัน นายเคยบอกฉันว่าเธอสวย สง่างาม กริยามารยาทพร้อมด้วยคุณสมบัติแห่งขัตติยนารี แต่นี่เท่าที่ฉันเข้าไปคุย เธอไม่มีคุณสมบัติอย่างที่นายบอกซักนิด”
“คุณพูดถูกค่ะ คนที่อยู่ในนี้ไม่ใช่พระพี่นาง !!” หยาดฟ้าบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ในขณะเดียวกันชัยอัคคีขมวดคิ้วอยู่ซักครู่ “งั้นแสดงว่า...คนที่อยู่ข้างล่างคือ...แม่ย่าทวดกำปงพิรา” ทั้งสี่คนที่เหลือต่างพยักหน้ารับทันที “แล้วอัญมณี ยังอยู่กับพวกเจ้าใช่ไหม” คราวนี้ทุกคนพยักหน้ารับ ยกเว้นชัยวารี “นายอย่าบอกว่า...” ชัยวารีพยักหน้า หาย!! อัญมณีประจำตัวของชัยวารีหายไป!! “ตอนนั้นแน่เลย เจ็บใจจริง ไอ้แม่เฒ่าเจ้าเล่ห์”
“นี่มันอะไร ไหนบอกพ่อซิ” พระเจ้ายโสวรมันตรัสถามลูกรักด้วยพระหทัยลังเล “แล้วจะให้ลูกทูลอะไรเพคะ ในเมื่อลูกยังไม่เข้าใจที่เสด็จพ่อทรงถาม”
“ลูก...ไม่ได้ไปกับกำปงพิราใช่หรือไม่”
“เพคะ ลูกอยู่ที่ปักษีตลอด ตั้งแต่วันที่กำปงพิราขโมยอัญมณีมุกดาของลูกไป น้องหญิงมณีหยาดฟ้าจึงบอกให้ลูกอยู่แต่ในปราสาทปักษี ห้ามออกไปไหน”
“กระหม่อมขอรับรองความจริงพระเจ้าค่ะ” เสียงของมหาพราหมณ์กราบทูล “กำปงพิราได้เอาอัญมณีประจำองค์เจ้าหญิง แล้วปลุกเสกวิญญาณร้ายเข้าสิงสู่และก่อร่างเป็นร่างเดิมของผู้ถือครอง พระเจ้าค่ะ
หลังจากที่การแสดงโชว์งานอนุรักษ์วัฒนธรรมขอมได้เสร็จสิ้นลง บรรดาแขกทั้งหลายในงานต่างพากันกลับไปหมด ไม่เว้นแม้แต่เจ้าของงานซึ่งเร้นกายหายไปตั้งแต่งานแสดงจบ จะเหลืออยู่ก็แค่ ชัยอัคคี ชัยวารี มณีหยาดฟ้า อุษมันต์ และสุพรรณทับทิม “บ้าจริง หายไปจนได้”
“ตามไปที่บ้านเลยดีไหม” ชัยอัคคีออกความเห็น ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากนั้นสุพรรณทับทิมก็ร่ายมนต์ตรา พาทุกคนไปยังปราสาทตรีศูร ที่อยู่ของพระแม่ย่าทวดกำปงพิรา...
ทั้งห้าคนไปได้เข้ามาภายในปราสาทโดยง่าย ทั้งต้องฝ่าด่านนรสิงห์ ที่มีชีวิตด้วยอำนาจเวทย์มนต์ ที่พระแม่ย่าทวดกำปงพิราปลุกเสกมันขึ้นมา เมื่อจัดการกับด่านนรสิงห์แล้ว ยังต้องมาเจอกับด่านอสรพิษ ชัยอัคคีที่ถือครองทับทิม ได้ร่ายมนต์ทำให้เกิดไฟเผาเหล่าอสรพิษเหล่านั้นจนวอดวาย ทั้งห้าคนวิ่งขึ้นไปจนถึงยอดปราสาทก็ไม่เจอใคร เจอแต่ฝุ่นกับหยากไย่ ที่เหมือนไม่มีใครอาศัยอยู่มานานนับแรมปี เมื่อหาข้างบนไม่เจอทั้งหมดก็ลงมายังห้องใต้ดินโดยมีอัญมณีโกเมนนำทาง และแล้วสิ่งที่ทั้งหมดได้พบคือเลือดที่บรรจุอยู่ในหม้อขนาดใหญ่ ด้านหลังของหม้มีพานสีทองสุกปลั่ง ภายในพานมีอัญมณีมุกดา และ นิกาฬ วางอยู่
“ฮะ ฮะ ฮ่า ความจริงข้าจะใช้อัญมณีแค่ 2 อันเท่านั้น แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อพวกเจ้ามาหาข้าถึงนี่ ข้าก็จะได้อำนาจมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม ฮ่ะ ฮะ ฮ่า”
“สันดานสัมภเวสี ฉันต้องเอานิลกาฬมาให้ได้” ชัยวารีตะเบ็งลั่น ขบกรามแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว กำปงพิรา ได้กลืนอัญมณีทั้ง 2 อัน ลงไปในท้องแล้วดื่มเลือดสดๆตาม สุพรรณทับทิมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบท่องคาถา “เวญาอิโตเรตัญญู อินะตะโร เญณะมา เวตะ อนินทุกจา อิญญามะทัย” เสียงมนต์ดังพึมพำไปทั่วปราสาทใต้ดิน ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงสว่างวูบเรืองรอง ทั้งหมดที่อยู่ในนี้ต่างหายไปภายในพริบตา
“เดชะบารมีกรุงพนมปกเกล้า บัดนี้เกิดจลาจลขึ้นพระเจ้าค่ะ ประชาชนต่างตื่นกลัว เหตุเพราะเกิดพระอาทิตย์สีน้ำเงินพระเจ้าค่ะ !!”
“ตายจริง ทหารล้อมเศวตฉัตร” สิ้นเสียงพระธิดาเหล่าทหารทั้งหลายต่างพากันกรูมาอยู่ที่รอบฉัตรแก้ว
“เจ้าจะไปไหน” พระเจ้ายโสวรมันตรัสถามลูกรักด้วยความห่วงใย “ลูกจะไปข้างนอก เสด็จพ่อประทับอยู่ในนี้นะเพคะ ถ้าพระองค์ออกไปพระแม่ย่าคงไม่ปล่อยพระองค์ไว้” เมื่อพระนางตรัสเสร็จก็ก้าวพระบาทไป เมื่อถึงที่หมาย นางเห็นพระพี่นาง พระน้องนาง เจ้าชายอุศมันต์ และผู้ชายอีกสองคนที่นางไม่รู้จัก
“พระพี่นาง ระวังพระองค์” มณีหยาดฟ้าเมื่อเห็นพระพี่นางเดินออกมา ก็รีบถลาองค์ไว้เป็นเกราะกำบัง
“หึ เมื่อไร้อัญมณีมุกดา เจ้าก็ไร้ซึ่งอำนาจ ออกมาก็จะตายเสียเปล่า!!”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น