ตอนที่ 2 ย้อนอดีตคืนวันวาน
ครั้งแรกที่เธอกับน้องของเธอย่างกายเข้ามาเหยียบย่ำพื้นที่ตรงนี้ ตึกใหญ่สองตึกเคียงคู่กันตั้งตระหง่านตระการตาทางด้านขวาเป็นอาคารที่มีลักษณะคล้ายโดม มี8ชั้น ทางด้านซ้ายเป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ ที่มีแบบจำลองหลายอย่างๆที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอันล้ำสมัย
ระหว่างที่ฟางกับเฟย์จะก้าวขึ้นลิฟเพื่อไปยังชั้น10เพื่อรายงานตัว เข้าเป็นนักศึกษาในสถาบันนี้ พวกเธอได้รับคัดเลือกจากองค์กรที่ไปลาดตะเวนตามโรงเรียนรัฐบาลและโรงเรียนเอกชน เพื่อคัดเลือกเด็กที่มีผลการเรียนดีเลิศเข้ามาเรียนต่อในสถาบัน เมื่อเรียนจบแล้วก็สามารถทำงานได้ทันที ไม่ต้องไปหางานเองให้ลำบาก
ชั้น 10 ห้องรายงานตัว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เชิญครับ” เสียงอนุญาตดังจากข้างในดังออกมาข้างนอก ฟางกับเฟย์เปิดประตูเข้าไป “ชื่ออะไรครับ” เจ้าของเสียงยังถามอยู่ “ธนันต์ธรญ์ นีระสิงห์ ค่ะ มารายงานตัวเป็นนักศึกษาในสถาบันชั้นปีที่2ค่ะ”
“พรปวีณ์ นีระสิงห์ ค่ะ รายงานตัวเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ค่ะ” ชายคนนั้นพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นเอกสารให้เซ็นชื่อ ก่อนจะบอกว่า “ห้องพักภายในมหาวิทยาลัยมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบมีสามห้องนอนสามห้องน้ำ มีตู้เย็น ห้องครัว มีแอร์ มีโทรทัศน์ มีโฮมเธียเตอร์ มีโซฟานั่งเล่น ถ้าต้องการจะเพิ่มอะไรในห้องก็สามารถทำได้ ทางมหาวิทยาลัยเราจะใช้ระบบรูมเมทซึ่งห้องนึงจะมีพี่ชั้นปีที่ 2 หนึ่งคน และน้องชั้นปีที่ 1 อีกสองคน คุณสองคนได้อยู่ห้องเดียวกัน ส่วนเพื่อนร่วมห้องอีกคนหนึ่งของพวกคุณทั้งสองคนคือ จริญญา ศิริมงคลสกุล เขาน่าจะอยู่แถวๆพิพิธภัณฑ์ พวกคุณลองไปหาเขาดูแล้วกัน” เขาบอก ฟางกับเฟย์จึงพากันเดินออกมา “สรุปว่าต้องหารูมเมทใช่ไหมเนี่ย” ฟางกล่าวยิ้มๆ ก่อนจะจูงมือน้องสาวสุดที่รักมุ่งหน้าไปยังพิพิธภัณฑ์
และทันทีที่ฟางกับเฟย์ก้าวเข้ามาในพิพิธภัณฑ์ครั้งแรก ก็ต้องตะลึงกับความล้ำสมัยของเทคโนโลยี จนลืม ว่าตัวเองมาตามหารูมเมท ไม่ใช่มาเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ ทั้งแบบจำลองคลื่นสนามแม่เหล็ก แบบจำลองไฟฟ้าสถิตที่เพียงแค่เอามือแตะวัตถุที่มีไฟฟ้าสถิตก็สามารถทำให้ตัวเองลอยขึ้นมาได้ หรือว่าจะเป็นสัตว์ผสมในเทพนิยายที่เมื่อก่อนมันเป็นแค่จินตนาการ แต่ในสมัยนี้มันเป็นความจริง ไม่ว่าจะเป็นยูนิคอร์น สัตว์ผสมระหว่างม้ากับแพะ อนูบิสซึ่งเมื่อก่อนคือเทพเจ้าในตำนานของอียิป ตอนนี้มันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาจริงๆ โดยการผสมสุนัขเข้ากับมนุษย์วานร
ระหว่างที่สองสาวกำลังเดินดูสิ่งต่างๆอยู่นั้น ฟางก็สะดุดสายไฟจนล้มหน้าคะมำไป แต่โชคดีที่มีคนรับเธอไว้ได้ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เธอซอยผมสั้น ปากเรียวสีชมพู ชวนน่าหลงใหล “เอ่อ หนักนะเนี่ย” ประโยคเรียกหลุดออกมาจากปากของคนที่เธอกำลังชมอยู่นั้น ฟางทำหน้างอ ก่อนจะดันตัวออกจากอ้อมแขนของเธอ “อ๋อ นี่คือประโยคแรกที่คุณพูดกับคนที่พึ่งเจอหน้ากันครั้งแรกหรอ” ฟางกอดอกแล้วเชิดหน้าพูด ที่เชิดหน้าน่ะหรอ ไม่ใช่เพราะอะไรร๊อกก แต่เป็นเพราะว่า เธอสูงแค่ 160 เอง ส่วนไอ้บ้าที่อยู่ตรงหน้าเธอเนี่ย สูงตั้ง 170 ได้มั้ง
“พี่ฟาง เป็นอะไรหรือเปล่า” เฟย์ก็อีกคน พี่ตัวเองสะดุดล้มไปตั้งนานพึ่งมาถาม ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเนี่ยน้องสาวชั้น “ไม่เป็นไรหรอกเฟย์” ฟางบอกก่อนจะรีบจูงมือน้องสาวตัวเองไปทางอื่น “อ้าว เดี๋ยวก่อนดิพี่ฟาง ถามเขาก่อน ลืมแล้วหรอ รูมเมทอ่ะ” เฟย์พูดเตือน “เออ ใช่” ฟางปล่อยมือเฟย์ให้เฟย์เดินไปถามคนที่เขารับเธอเอาไว้เมื่อกี้ “เอ่อ ขอโทษนะ ใช่ จริญญา ศิริมงคลสกุล หรือเปล่า”
“ใช่ค่ะ รูมเมทป่ะ”
“ใช่ๆ รูมเมทกันอ่ะ” เฟย์ร้องบอกอย่างดีใจ ก่อนจะจูงมือแก้วมาหาฟาง
“พี่ฟาง นี่ไงรูมเมทเรา”
O[]O”ตาบ้านี่เนี่ยนะรูมเมทพวกเรา”.
…………
………
…..
..
ห้องพักส่วนตัวของนักศึกษาภายในมหาวิทยาลัย หลังจากที่แนะนำตัวกันจนรู้จักกันเรียบร้อยแล้ว เฟย์ก็ชวนฟางกับแก้วมานั่งคุยกัน ทำความคุ้นเคยกัน
“เฮ้อ พี่ฟาง คุยกับแก้วเขาหน่อยสิ จะงอนอะไรนักหนา”
“นั่นดิ เค้าไม่ผิดน้า เธอนั่นแหละผิด สะดุดล้มแล้วมาซบเค้า” แก้วบอกสีหน้าเอาจริงเอาจัง
“อีตาบ้า ชั้นไม่ได้หนักขนาดนั้นซักหน่อย” ฟางทำหน้างอนเป็นตูดเป็ด
“โอ๋ โอ๋ อย่างอนน้า เค้าขอโทษแล้วกัน หายงอนน้า คืนดีกันนะ” แล้วแก้วก็ยืนนิ้วก้อยไปตรงหน้าฟาง ฟางค่อยๆยิ้มน้อยๆจนเปลี่ยนมาเป็นยิ้มกว้าง แล้วค่อยๆเกี่ยวก้อยกับแก้ว
“ง้อเก่งนะเราเนี่ย ว่าแต่ชื่อไรนะ” ^_^
^^” “แก้ว ชื่อแก้ว”
“ปี 2 ใช่ป่ะ” ฟางถามยิ้มๆ
“เปล่าอ่ะ ปี 1”
O[]O “ความสูงไม่ให้เลยเนี่ย”( °_°)(._.)
“อย่าบอกนะเนี่ยว่าเธออยู่ปี 2”
^^” ฟางยิ้มแล้วพยักหน้าช้าๆ
“เรียกฟางเฉยๆได้ไหม ไม่อยากเรียกพี่อ่ะ” ◕｡◕
“เรียกไปเหอะ เอาแค่รู้ว่าชื่ออะไรก็พอ” ฟางบอก
ฟางนั่งอยู่บนโซฟาในห้องพัก นั่งไปก็ยิ้มไป จนเฟย์สงสัย “พี่ฟาง พี่เป็นไรมากป่ะเนี่ย เฟย์เห็นยิ้มอยู่คนเดียว” “พี่นึกถึงตอนที่เจอกันแก้วครั้งแรกอ่ะ” เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 เดือนก่อน ที่เธอพบกับแก้วครั้งแรก แก้ว เจ้าของรอยยิ้มยั่วยวนกวนประสาท ทำให้ฟางนั่งยิ้มอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น