ตอนที่ 11 มีงอนก็มีง้อ
ฟางว่ายน้ำมาอีกฝั่งหนึ่ง ก่อนจะขึ้นมาบนบก
“แก้ว ๆ” ฟางตะโกนร้องเรียกเมื่อไม่เห็นแก้วแม้แต่เงา
เธอจึงเดินเข้าไปในป่า เพื่อหาแก้ว
“แก้ว แก้ว” ฟางตะโกนอีกครั้ง
พรึ่บ!!
ฟางหันไปตามเสียงทันที แต่ก็ไม่มีอะไร
เธอจึงเดินมุ่งหน้าต่อไปเพื่อหาแก้วอีกครั้ง
วึ่บ
ฟางหันขวับมาตามเสียงอย่างรวดเร็ว ป่าเริ่มมืดแล้วเพราะดวงอาทิตย์ส่องแสงมาไม่ถึง
ฟางพยายามไม่คิดอะไรมาก เธอก้าวไปเรื่อยๆ ปากก็ตะโกนเรียกแก้ว
ยิ่งเข้าไปลึกเธอก็ยิ่งหวั่นใจ ไม่เจอแก้วซะที เธอคิด
พรั่บ
“กรี๊ดดดด”
“ฮะฮ่าฮะฮ่าฮ่าฮ่า”
ฟางค่อยลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคุ้นหู
“แก้ว!!”
“เออ แก้วเอง โหร้องซะดังลั่นเลยเนอะ ฮ่ะฮ่า”
แก้วยังหัวเราะไม่หยุดหลังจากที่เธอแกล้งฟางจนเป็นที่พอใจแล้ว
ทางด้านเขื่อนกับเฟย์
“เขื่อน เสียงพี่ฟาง!” เฟย์หันไปมองหน้าเขื่อนอย่างร้อนใจ
“ได้ยินเสียงหัวเราะของไอ้แก้วด้วย”
เขื่อนบอกสีหน้ายิ้มๆ
“เรามาทำให้สองคนนั้นเขาปรับความเข้าใจกันไหม” เขื่อนเสนอความเห็น
“อย่างไง” เฟย์ถามอย่างสงสัย
“ก็ให้พวกเขาอยู่ด้วยกันให้มากๆ จะได้มีโอกาสพูดหน่อย”
“แล้วจะทำอย่างไง” เฟย์ยังสงสัย
“ทำให้ฝนตก บรรยากาศโรแมนติกดีเลยละ”
เขื่อนบอกก่อนจะวิ่งไปเตรียมอุปกรณ์โดยให้เฟย์รออยู่ตรงนี้
สักพักเขื่อนก็วิ่งกลับมาพร้อมกับเครื่องบินจำลองขนาด 1 เมตร
และที่บังคับเครื่องบิน
“อะไรเนี่ยเขื่อน” เฟย์มองอุปกรณ์ในมือเขื่อนอย่างงงๆ
“ทำฝนเทียมไง ในเมื่อฝนจริงๆหน้าร้อนๆแบบนี้แทบจะไม่มีหรอก
เราก็เลยต้องทำขึ้นมาเอง” เขื่อนอธิบายให้คนตรงหน้าเข้าใจ
“โห ลงทุนจังเลยเนอะ” เฟย์ยังคงอึ้งไม่หาย
“นี่แหละ ทีนี้เราก็จะบังคับให้มันไปปล่อยสารรอบๆป่า จะได้เกิดฝน”
เขื่อนยังคงอธิบายต่อ ขณะที่มือยังคงเทสารประกอบต่างๆใส่เครื่องบินจำลอง
“แล้วไปเอาเครื่องบินมาจากไหนเนี่ย”
“ขอยืมเจ้าหน้าที่มา”
เขื่อนบอกเมื่อกำลังเตรียมจะบังคับเครื่องบินให้ขึ้นสู่อากาศ
เมื่อเครื่องบินจำลองขึ้นสู่อากาศเรียบร้อยแล้ว
เขื่อนก็กดให้เครื่องบินปล่อยสารออกมาโดยรอบๆ
“เท่านี้ล่ะ เรียบร้อย” เขื่อนบอก
“ดูมั่นใจจังเลยนะ ว่าฝนมันต้องตก”
เฟย์บอกทั้งที่หน้ายังคงมองดูเครื่องบินที่กำลังปล่อยสารออกมา
“ต้องตกดิ...เราไปรอที่ซุ้มกันเถอะ ฝนใกล้ตกแล้ว” เขื่อนบอกก่อนจะจูงมือเฟย์วิ่งไปทิศที่เขามีซุ้มรังรองนักท่องเที่ยวที่มาเล่นน้ำแล้วเกิดฝนตกฃ
ด้านแก้วกับฟาง
“เล่นบ้าอะไรเนี่ยแก้ว!! ตกใจนะรู้ไหม”
ฟางตะโกนใส่หน้าแก้วทันที
“ขอโทษนะ...นี่แทนคำขอโทษนะ”
แก้วหยิบมงกุฎเถาวัลย์ที่ตัวเองตั้งใจทำเพื่อมาง้อฟาง
ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ผิดก็เหอะ
“อะไรเนี่ย” ฟางถามเมื่อสิ่งที่แก้วให้มา
“มงกุฎเถาวัลย์ไง” แก้วตอบ
“เชย” ฟางบอกแล้วพิจารณามงกุฎนี้อีกรอบ
“เอ้า แล้วจะเอาอะไรอ่ะ”
“คิดดูก่อน อยากได้อะไรจะบอก”
แหมะ แหมะ ฟางกับแก้วเงยหน้าไปมองท้องฟ้า ทันใดนั้น ฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมา
“เฮ้ย ตกมาได้ไงวะ ฝนหลงฤดูหรือไงฟะ” แก้วอุทาน
ก่อนจะจูงมือฟางออกวิ่งทันที
“เดี๋ยวๆ จะพาไปไหน” ฟางขืนตัวเอาไว้
“หาที่หลบฝนไง” แก้วบอกพร้อมกับฉุดมือฟางให้ตามมา จนมาถึงถ้ำหนึ่ง
แก้วจึงพาฟางเข้าไปหลบอยู่ในถ้ำนั้น
เมื่อทำการก่อไฟเพื่อไล่ สัตว์ที่ไม่พึงประสงค์ออกจากถ้ำไป
“ฟาง..หายโกรธหรือยัง” แก้วถามฟางที่นั่งพิงพนังถ้ำอยู่
“ก็นิดหน่อย” หายโกรธไปหมดแล้วล่ะ
“ดีใจจัง ฟางหายโกรธแล้ว” แก้วบอกแล้วขยับมานั่งใกล้ๆฟาง
“จะเปลี่ยนเสื้อไหม” แก้วถามฟาง
“เอามาสิ” ฟางบอก แก้วจึงค้นเสื้อที่อยู่ในเป้ที่เอามาด้วย
แล้วยื่นเสื้อกับกางเกงให้ฟาง ฟางรับก่อนจะมองหน้าแก้วเขม็ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น